Abdij Lilbosch - Echt

Cisterciënsermonniken

Bronnen & Inspiratie


Cisterciënser liturgie 
 

De cisterciënser liturgie hecht aan grote eenvoud. Alles wordt teruggebracht tot het wezenlijke. Opdat
de kern ons monniken des te onmiddellijker zou raken en omvormen.

Zoals abdijkerken - ook de onze - goeddeels leeg en onversierd zijn, zo wil de monnik zich ontledigen,
opdat in Eucharistie en getijden het bidden van Christus en van de Geest beslag kan leggen op zijn
hart en hoofd en lippen. Opdat de uiterlijke liturgie en de liturgie van het hart één zouden zijn. Opdat de
kern alles zou worden.

De Cisterciënsers hebben een eigen, officieel goedgekeurde liturgische traditie. De eenvoud van de
begintijd, die een monastieke aanpassing was van de liturgie zoals die toentertijd in Bourgondië in
zwang was, is de eeuwen door behouden.  

Daardoor ontstonden er gaandeweg opmerkelijke verschillen met de zich
verder ontwikkelende Romeinse liturgische traditie, die zich in de
zgn. Tridentijnse Mis uitkristalliseerde. De verschillen werden weer kleiner
toen na het Tweede Vaticaans Concilie de Romeinse liturgie een grote
versobering onderging. 
Onze eigen liturgische traditie verbindt ons dag aan dag al vierende met de oorspronkelijke cisterciënser inspiratie. Daarbij volgen we onze eigen
Cisterciënser liturgische kalender. Die loopt goeddeels parallel met de
Romeinse liturgische kalender, maar voegt gedenkdagen toe van de heiligen
en zaligen van de Orde. Opdat hun voorbeeld levend blijft en hun voorspraak
ons des te beter kan helpen ook zelf in te gaan en op te gaan in de lofprijzing Gods.