Abdij Lilbosch - Echt

Cisterciënsermonniken

Ons Monnikenleven

Onze plek in Kerk en samenleving


Een monnik wil een teken van vrijheid zijn. Een getuige van de innerlijke vrijheid van de kinderen Gods
waarmee Christus ons kwam overladen. Hij leeft in afzondering en soberheid en toch is zijn leven
een teken van hoop voor de mens die opgejaagd en verdrukt is in de moderne samenleving. Zijn leven
heeft hij gegeven door ja te zeggen op een verlangen in zijn hart. Het is stil en eenvoudig. En toch is het
ook als een roep die klinkt van de daken. 

Niet door te preken of lawaai te maken, niet door spectaculaire acties of grote
rijkdom, maar gewoon door een leven te leven van arbeid en gebed, van
eenvoud,  echtheid en trouw willen wij als monniken iets aan de samenleving
bijdragen  dat van blijvende waarde is. Wij willen getuigen dat het geluk van
een christen niet afhangt van de beloftes van deze wereld. Het evangelie van
Christus leert ons te leven  in direct contact met Gods goedheid en te
vertrouwen op zijn aanwezigheid tot over de grenzen van de dood.

In die ervaring van Zijn goedheid willen wij heel de Kerk en de samenleving
laten delen. Het leven in afzondering duidt niet op een afkeer van de
maatschappij, maar is een bewuste en vrijwillige keuze om er niet in óp te gaan.
De afstand tot ‘de wereld’ geeft monniken een zekere vrijheid om er te zijn voor God en voor mensen. In
het persoonlijk en gemeenschappelijk gebed openen monniken niet alleen zichzélf voor God, maar doen
ze dat als het ware plaatsvervangend voor de hele wereld. Als monniken willen wij ook een voorspraak zijn
voor elke mens, ook voor hem die zelf niet in staat is om te bidden.